Kerst onder de brug

Kerst onder de brug

Ze schikt nog even aan de glazen op de tafel. Een beetje voorzichtig, de kaarsen staan al aan. De vlammetjes branden rustig.
Een snelle blik op de klok. Waar blijven ze toch ?

De kamer is gezellig ingericht. In de hoek bij het raam staat de kerstboom, vol met glimmende kerstballen. De mode schrijft nu houten versierselen voor. Maar daar vindt ze niets aan. Een kerstboom hoort te glimmen. Dan straalt er toch iets meer van uit. Eigenlijk moeten er ook echte kaarsjes in. Maar dat geeft teveel onrust. Dan moet je teveel opletten dat er geen brand uitbreekt.

Het is, op de zachte achtergrondmuziek na, nog steeds doodstil in de kamer. Ze is nog steeds alleen. Weer een dwingende blik op de klok, alsof haar ogen de wijzers vooruit kunnen duwen.
Ze komen vast allemaal tegelijk. Dat is het natuurlijk. Ze halen elkaar op en komen dan opeens binnenvallen. Dan kan het kerstfeest beginnen. Ze is er al dagen mee bezig. Uren heeft ze boodschappen gedaan, en dagenlang heeft ze al de gekochte spullen verwerkt in het kerstmenu. De tafel is feestelijk gedekt met een uitgesproken oog voor detail.
Ze kijkt nog eens door de kamer. Het is werkelijk perfect.
Alleen leeg.
Maar dat zal straks anders zijn.

 

Een maand geleden kwam ze tot de ontdekking dat ze dit jaar alleen zou zijn met kerst. Geen van haar vrienden nodigde haar uit. Haar familie liet ook niets uitnodigends van zich horen, Tot dan toe was ze ieder jaar wel ergens welkom geweest.  Maar nu opeens niet.
Ze was er een week door van slag geweest. Was er dan niemand bij wie ze welkom was ?
Eén ding was zeker. Ze ging zich niet zelf uitnodigen. Daar verlaagde ze zich niet toe.
Het idee was haar zomaar ingevallen. Als er niemand was die haar uitnodigde dan vroeg ze de mensen toch bij haar thuis ?
Tot diep in de nacht was ze bezig geweest. Recepten verzamelen, uitnodigingen schrijven, tafelschikking bedenken. Er waren toch minstens 12 mensen die ze tot haar vriendenkring kon rekenen.

Peter en Inez waren de eersten die afbelden. “Je weet hoe dat is, we hebben net de kleine en om nu met haar op stap te gaan dat lijkt ons niet zo’n best idee. Volgende keer ? Natuurlijk, veel plezier hoor, en tot horens…” Vrijwel direct erna ging de telefoon weer. Hans en Marjon konden dit jaar niet onder andere verplichtingen uitkomen, anders waren ze natuurlijk graag gekomen.
Het had haar veel moeite gekost om haar stem normaal te laten klinken, na het gesprek had ze de stekker van de telefoon uit de muur getrokken en de rest van de avond doorgebracht met een fles sherry.

In volgende dagen kwamen er nog twee afzeggingen; van Jonas en Imca en van Fred en Roland. Ook zij hadden al andere afspraken waar ze echt niet onderuit konden. Alleen Ruud, Anja, Freek en Isodoor lieten niets van zich horen. Ze had verder niet gevraagd of ze niet konden, als je een uitnodiging krijgt dan kom je toch ? Of je laat even weten dat je verhinderd bent.
En zo kwam het dat de tafel gedekt was voor vijf personen.

Ze kijkt weer naar de klok. Nu zijn ze toch echt te laat, al bijna een kwartier. Ze besluit nog maar even te wachten, niet te lang, anders loopt de hele planning in de soep.

Met zweet in haar handen draait ze een half uur later het nummer van Ruud en Anja.  Anja neemt op. Haar stem klinkt vrolijk, op de achtergrond het geroezemoes van een gezellig feest.
“Met Anja “.
“Oh god. Machteld “. Haar naam wordt met nadruk uitgesproken. De stilte valt in de kamer alsof iemand een knop heeft omgedraaid.
“Nee, joh, Machteld, wat lullig nou, maar we moeten zo weg. Had je ons dan uitgenodigd vanavond ? Ik kan me er niets van herinneren. De post zal het niet bezorgd hebben. Dat hoor je zo vaak tegenwoordig.
Nee, we zijn samen, Ruud en ik. We moeten zo naar Ruud zijn ouders.
Ik weet niet waar Freek en Isodoor zijn. Nee, joh. Echt niet.
Hé, Machteld, we moeten nu echt weg. Je had er toch niet te veel werk van gemaakt toch ? Jammer hoor. Nou ja, volgend jaar beter.  Doeii ”

Nog voordat Anja de hoorn heeft kunnen neerleggen hoort ze de stem van Isodoor boven alles uitkomen. “Dacht dat mens nu..”,  de rest van de zin wordt onderbroken door de toon van de verbroken verbinding.

Haar ogen schieten vol, haar lippen vormen geluidloos uitgesproken woorden die niet passen bij kerstavond. Het is haar nu haarfijn uitgelegd. Alles klopt. En het stomste is dat ze het altijd wel wist, maar net deed alsof het niet zo was. Ze heeft helemaal geen vrienden. Ze wordt gedoogd, meer niet. En op deze avond is er niemand die samen met haar wil zijn.
Als verdoofd loopt ze naar de keuken en draait één voor één de gaspitten uit. Al dat eten, al dat werk, allemaal voor niets. In de kamer blaast ze de kaarsen uit die op de gedekte tafel hun licht verspreiden.
Zonder jas loopt ze de deur uit, de muren lijken haar te verpletteren. Ze is niet eens kwaad, alleen maar verdrietig.

Langs de stille straten loopt ze naar de brug. Daar blijft ze staan. De gure wind waait dwars door haar kleren heen tot op haar huid. Starend in het niets blijft ze staan. Laat al de herinneringen voorbij komen, al de keren dat ze niet mee mocht doen, buiten gesloten werd, of ronduit gepest. Ze zal hier gewoon blijven staan tot de kou haar velt. In het ziekenhuis kijkt er nog iemand naar je om, zelfs op kerstavond.

“Zeg meissie, wat ben je van plan “?
De stem en de stank laten haar langzaam opkijken. Nog voor ze iets kan zeggen gaat de man die naast haar is opgedoken verder. “As je springen wil, mij best, maar doe mij dan die schoenen van je, ik kan er nog een aardig prijssie voor krijgen”.

Met afgrijzen glijden haar ogen over de zwerver die naast haar staat. Vieze vette haren, onduidelijke gore kleding en een enorme dranklucht. Ze gruwelt ervan.

“Je springt niet zeker ?  Kom maar mee “. Nog voor ze iets kan zeggen neemt hij haar hand en leidt haar de brug af.
Onder de brug brandt een klein vuur in een ton, er staan nog twee onduidelijke types omheen, allemaal met vele lagen afgedragen kleding om hun lijf.
De linker rommelt in zijn jaszak en haalt een gebruikt plastic bekertje te voorschijn, schenkt er iets in uit een fles en biedt het haar aan.
“Alsjebief, en een fijne kerstfeest”.
Het is de eerste keer dit jaar dat iemand haar zomaar een fijne kerst toewenst. Het ontroert haar, ze heft het bekertje en slaat de inhoud in een teug achterover.

Na de hoestbui die erop volgt is het ijs gebroken, de drie zwervers hebben tranen in hun ogen van het lachen. Ze schenken haar direct weer bij en ze drinkt het deze keer heel voorzichtig op.
Nu komen de verhalen los. Sterke verhalen. Over van alles en nog wat. Lachbuien en uitroepen van oprechte verontwaardiging klinken door de koude winternacht.

De kou doet haar rillen. Ze moet naar huis. Ze wordt nog ziek. Ze strekt haar handen uit naar het vuur, maar dat helpt niet veel.
“Ik heb nog eh,.. “. Even weet ze niet hoe ze het moet zeggen, ze wil niemand beledigen. Eerlijkheid is het beste besluit ze.
“Ik heb nog een heel kerstdiner, ze hebben me laten zitten. Willen jullie me de eer aandoen om kerstavond bij mij door te brengen “?

Er valt een argwanende stilte.
“Toch niet omdat wij een paar zielepieten zijn die op kerst zo nodig onderdak motten hebben zodat je de rest van het jaar een goed gevoel overhebt vanwege de naastenliefde ?”
Ze schudt heftig met haar hoofd. “NEE. Nee, jullie zijn de eersten die me zomaar een prettig kerstfeest wensten, en jullie boden me iets te drinken aan. Daarom. En anders sodemieter ik al dat eten toch weg. ”
Ze draait zich boos om en loopt weg. Zelfs hier wordt ze geweigerd. De woede komt opzetten. Ze gaat thuis al dat vreten door de keuken smijten. Ze zal..
“Hee juffie, niet zo snel. Het was maar een vraagie. Mag toch wel vragen, of niet ?”

Ze blijft staan. De drie zwervers komen naar haar toe. De man die haar aansprak op de brug zwaait met zijn fles.
“As jij voor het eten zorgt neem ik de drank mee. Is dat goed dan “?

Met z’n vieren op een rij lopen ze gearmd over de stoep, zachtjes zingen ze van “Stille nacht”, tot Machteld de deur openmaakt en hen uitnodigt om binnen te komen voor het eten.
Een kerstdiner voor vier personen.

1 Ster2 Sterren3 Sterren4 Sterren5 Sterren (3 Beoordeling, gemiddeld: 4,00 van 5)
Loading...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Zoeken
Beoordelingen
Gesponsorde links
Recente reacties
Meer gesponsorde links