Laura van de koekjes

Laura van de koekjes

Een beetje verdrietig trekt ze de deur langzaam achter zich dicht, de kou wurmt zich stiekem de kamer in. Het is kil in de kamer maar ze voelt het niet, haar ogen staan vlak en ze staart naar de muur. Alsof daar een antwoord is. Ze weet het niet.
Ze zucht eens diep en mompelt iets in de stille kamer. Geen antwoord.  Als haar blik op zijn foto valt dan tranen haar ogen.  Alhoewel het bijna Kerst is zie je er niets van, de kamer is net zo ingericht als anders. Laura heeft ook helemaal geen  behoefte aan versiering. Geen Kerst dit jaar. Het is de moeite niet. Het heeft geen zin. Ze zal de Kerstdagen in bed doorbrengen, slapend. Alleen. Want zonder Rick is ze alleen. Wat heeft het voor zin om vrolijk te doen als je je niet vrolijk voelt ? Een zachte kreun ontsnapt aan haar lippen. Ze mist Rick. En ze kan hem niet eens bellen.  Zonder precies te weten wat ze doet schenkt ze een glas water in, drinkt het op en ze kijkt weer naar de foto.
Ja, het is nu eenmaal niet anders. Rick moest wel weg. Zijn studie loopt tegen het eind aan en hij moet een onderzoek doen voor zijn scriptie. En dat onderzoek vindt natuurlijk plaats midden in het Amazone gebied. Tja, Biologen! Ze schrikt op van het rinkelen, verbaasd kijkt ze naar het gebroken  glas. Tot ze beseft dat ze het zelf stukgooide. Dan haalt ze haar schouders op en pakt de veger.

Afgelopen zomer leek het te doen, Rick zou 10 maanden in het oerwoud zitten voor onderzoek, de universiteit betaalde een groot deel van de kosten  maar dat was niet genoeg, ze hadden geld geleend, dingen verkocht, avonden gerekend. Het ging net. Maar er was geen cent meer over. Ze zouden elkaar 10 maanden niet zien. In het nieuwe jaar zou hij weer terug komen, in de lente. In de zomer leek dat maar kort. Het was maar voor 1 keer en het ging om zijn studie.  Bah. Ze weet het wel, maar waarom voelt het nu dan zo verkeerd? En waarom ziet ze haar vrienden amper de laatste maanden? Niemand heeft haar uitgenodigd voor Kerst. Ze laten haar allemaal barsten.  Nou ja, dan weet ze dat ook weer. Ze is te verdrietig om zich af te vragen hoe dat kan. Dat zij, ‘Laura van de koekjes, ’ zo alleen is. Terwijl ze altijd en voor iedereen bakte. Iedereen altijd blij met haar was.

Er wordt op de deur geklopt. Laura hoort het eerst niet en negeert daarna het geluid, het zal wel een krantenjongen zijn die op extra geld uit is. Maar het kloppen gaat door. En het klinkt ook wel bekend. Maar dat kan niet.  Dan is Laura het zat, ze stapt naar de deur en rukt hem open om de krantenjongen weg te jagen, hij zal er goed van langs krijgen, ze kookt van binnen. Met een ruk trekt ze de deur open  en dan staat de tijd stil.

Daar staat Rick, met een grote grijns op zijn gebruinde gezicht, een hoed scheef op zijn hoofd te rillen in zijn veel te dunne kleren. ‘Maar,  jij was, ik ben, hoe kan…’ losse woorden verlaten hakkelend haar mond.
“SURPRISE!!!”brult het opeens uit een tiental kelen en hun vrienden springen tevoorschijn.
Laura valt flauw…..

Als ze weer bijkomt ligt ze op de bank, in de armen van Rick die nog steeds rilt van de kou al heeft hij nu wel een deken om zich heen. Er is muziek, er staan overal versieringen, op tafel staat eten en drinken en een doos Verkade  koekjes, met chocolade.  ‘Tja, Laura van de koekjes, ik kan niet zo lekker bakken als jij, daarom heb ik deze meegenomen,’ zegt Ayla, haar beste vriendin met een blik op de koekjes, ‘we zagen je steeds stiller en verdrietiger worden, en de enige manier om daar iets aan te doen was om Rick over te laten komen. We hebben een crowdfunding op gezet met z’n allen en het is gelukt! ‘
Laura straalt en slaat haar armen om Rick heen en drukt hem tegen zich aan. Opeens is het wèl Kerst.

1 Ster2 Sterren3 Sterren4 Sterren5 Sterren (1 Beoordeling, gemiddeld: 5,00 van 5)
Loading...




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoeken
Beoordelingen
Gesponsorde links
Recente reacties
Meer gesponsorde links