Sneeuwbal

Sneeuwbal

Het is warm. De hitte trilt op de daken van de huizen in de verte. Met een triest gezicht wendt Anja haar blik af, het zou nu koud moeten zijn. Sneeuw en hagel, gierende storm, ijzel. Niet de gekmakende hitte die er hier heerst op het zuidelijk halfrond.
Anja is nog maar een maand geleden in Australië komen wonen. Haar vader kon hier een pracht van een baan krijgen. In de stad, dat wel. En nu wonen ze op een klein flatje, 15 hoog.
“Het wordt wel beter”, had haar vader beloofd, ” als ik wat geld heb gespaard dan kopen we een leuk huis, aan de rand van de stad.”
Anja wil helemaal niet aan de rand van de stad wonen. Ze wil terug. Terug naar Nederland. Terug naar het dorpje bij de zee, met de manege vlak bij haar achterdeur.
Daar was ze ieder vrij moment te vinden, altijd bezig met de paarden. En soms kon ze even rijden.
Het beste paard van stal heet Sneeuwbal, een schimmel, spierwit en ijzersterk. Anja had al veel ritten met hem gemaakt. En nu heeft ze alleen nog maar een foto waar ze lachend op de rug van Sneeuwbal haar cap afneemt.

Met een zucht zet ze de computer aan. Gelukkig hebben ze in dit land ook Internet. Bijna elke dag stuurt ze een E-mailtje naar haar vriendinnen in Nederland. En ze ontvangt ook mailtjes van iedereen die thuis een computer heeft.
Het bericht van Ineke komt maar langzaam binnen, ongeduldig trommelt ze met haar vingers op het buroblad. Wat duurt het weer lang !
Ineke schrijft dat ze een digitale camera hebben gekocht. Nu kunnen ze foto’s over het internet sturen. Ze heeft er al een met het E-mailtje meegestuurd schrijft ze.
Anja klikt met de muis en ziet de foto uitrollen op het scherm. Met een brok in haar keel herkent ze Sneeuwbal. Ze moet haar best doen om niet in tranen uit te barsten.

Ze zet de computer uit en staart nu door haar betraande ogen naar de kerstboom. Belachelijk staat hij in de hoek van de kamer, met opgespoten nepsneeuw. Anja vraagt zich af of ze niet als verstekelinge mee zou kunnen varen met een schip naar Nederland. Het moet toch kunnen; al snel fantaseert ze er flink op los. Ze ziet zich al de stal inrennen, naar Sneeuwbal toe die haar hinnikend verwelkomt.
De bel gaat. Het geluid snijdt door haar dagdroom. Er is niemand thuis. Ze moet opendoen.
Het is de postbode. Hij heeft een pakje voor haar. Speciaal voor haar. Ze herkent het handschrift van Ineke. Ze opent het pakje op haar kamertje. Er zit een brief in, en een pak hagelslag. Dat kennen ze hier niet. En een pluk wit haar. Nog voor ze de brief leest ruikt ze aan het stugge haar.
De lucht van Sneeuwbal is meegereisd naar de andere kant van de aarde. Even is ze weer in de stal, aait de vertrouwde witte manen.
Dan leest ze de brief. Iedereen mist haar, staat er. Sneeuwbal is een beetje van slag, nog steeds.
Opnieuw ruikt ze aan het plukje haar. Een stukje van vroeger.
Een stukje sneeuwbal in de tropen.
Ze zucht nog een keer.
Misschien gaat ze straks even naar het strand. Want dat kan hier elke dag.

1 Ster2 Sterren3 Sterren4 Sterren5 Sterren (Geef je mening, klik op een ster)
Loading...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoeken
Beoordelingen
Gesponsorde links
Recente reacties
Meer gesponsorde links