De Kerst van Sicco

Stil staat Sicco voor zich uit te staren. Een traan loopt langs zijn wang naar beneden. Hij kijkt nog even naar het paard wat in de wei staat en draait zich dan om en loopt naar zijn fiets.
Snel rijdt hij weg, weg van de plek waar het paard staat. Het bruine hoofd met de witte bles kijkt de wegfietsende jongen na, tot hij is verdwenen in de invallende schemering.
Het paard stapt door de wei, in een onregelmatige pas. De merrie is kreupel.
Mariska, de mooiste merrie in de verre omtrek, kan één been niet meer goed gebruiken. Vanmiddag is de dierenarts geweest. Met een licht hoofdschudden velde hij het vonnis over het leven van Mariska. “Ik denk niet meer dat het in orde komt. Ik kom morgen nog wel even langs, ik heb toch dienst, maar ik zie er weinig heil in”.
Toen Sicco dat hoorde was hij weggerend. Hij was de ruiter geweest die Mariska had gedwongen om de hindernis te nemen. Hij voelt nog hoe het machtige paardenlijf de andere kant op wilde gaan, naar links.
Maar hij had de sporen gebruikt om haar te dwingen de hindernis toch te nemen. Er stond een kampioenschap op het spel ! Het moest !
Met een smak was hij op de grond terecht gekomen, gelanceerd uit het zadel door de vallende Mariska. Het had hem wel pijn gedaan, maar toen hij opstond zag hij al dat het mis was toen Mariska wilde gaan staan. Ze hinkte.
Iedereen kwam toen naar hem toe, bezorgd om mens en paard. Niemand had hen iets verweten, “wat een pech”, zei iedereen. Maar Sicco wist wel beter.
Het was zijn schuld. Hij had het er niet op aan moeten laten komen.
Als Sicco thuis komt en de kerstboom ziet staan dringt het pas tot hem door dat het kerstavond is. Vanavond gaan ze uitgebreid eten. Hij gruwelt ervan. Hoe kan je nu eten als je weet dat Mariska morgen door de dierenarts… hij durft er niet verder aan te denken.
Als ze eindelijk klaar zijn met eten gaat hij naar bed. “Nu al ?” Zijn ouders kijken hem verbaasd aan.
Sicco geeft geen uitleg, als hij op zijn kamer is trekt hij een extra trui aan en klimt uit het raam. Vannacht slaapt hij in de stal. De laatste nacht van Mariska op de aarde.
Mariska hinnikt zacht als hij de stal inkomt. Ze herkent hem direct. Hij gaat de box in waar ze nu staat en slaat zijn armen om het hoofd. Hij ademt diep in. Dan borstelt hij haar helemaal, pakt nog wat voer.
Het moet de mooiste avond van haar leven worden. De laatste avond.
Laat in de nacht valt Sicco in slaap, met zijn rug tegen de muur, vlakbij Mariska.
Opeens hoort hij zacht hoe zijn naam geroepen wordt. Hij wrijft zijn ogen uit en kijkt verbaasd naar de gestalte die voor hem staat. Het lijkt alsof er een zacht licht door de stal valt. Sicco wil iets zeggen maar zijn keel zit helemaal dicht. Er strijkt een hand langs het been van Mariska. Sicco kijkt er naar en valt weer in slaap.
Vroeg in de morgen wordt Sicco wakker, stijf van de kou. Het eerste wat hij doet is kijken naar het gekwetste paardenbeen. Hij gelooft zijn ogen niet, kijkt nog een keer. Mariska staat gewoon op vier benen ! Aarzelend aait hij over de plek waar de zwelling gisteren nog zat. Dit kan niet. Dit is onmogelijk.
De dierenarts komt een paar uur later langs en is helemaal verbaasd. “Het lijkt wel alsof Mariska beter wordt”, zegt hij aarzelend als hij het been heeft bekeken.
Iedereen is blij met deze onverwachte genezing, nu kan Mariska nog jaren op de manege blijven. Sicco gaat naar huis, hij is doodmoe. Als hij op zijn fiets zit herinnert hij zich de droom van vannacht. De hand die over het been streek en het beter maakte. Hij glimlacht opgewekt en trapt flink op de pedalen. Een droom over een kerstengel ? Hij haalt zijn schouders op. Dat gelooft niemand.