Stipje

Stipje.

Vandaag is een nare dag.
Mirjam is heel erg verdrietig. Er is iets heel naars gebeurd.
Stipje is weg.
En dat is heel erg.

Stipje is de poes. Haar vacht is zwart, en ze heeft witte vlekken. Toen Stipje nog een klein poesje was en ze bij Mirjam in huis kwam wonen paste Stipje in de hand van papa. Zo klein was Stipje toen nog. Toen had Stipje ook nog geen naam. Toen heette Stipje nog ‘het poesje’.
Maar het poesje moest een naam hebben, net als Mirjam.
Mirjam, mama en papa hadden heel lang nagedacht om een mooie naam te verzinnen.
Met z’n drieën op de bank en het poesje op schoot.
“Kijk,” zei mama toen, “het poesje heeft allemaal witte stipjes op haar vacht.”
“We kunnen het poesje ‘Stipje’ noemen,” had Mirjam toen bedacht.
Mama en papa vonden het meteen een hele mooie naam, en ze vonden ook dat Mirjam het heel knap bedacht had.
Toen heette het poesje Stipje.

Elke dag als Mirjam wakker werd en aangekleed was ging ze samen met mama naar beneden, kijken of Stipje nog sliep in haar poezenmandje.
Stipje is altijd lief, Mirjam mag haar altijd aaien over het poezenkopje. En Stipje begint meteen te brommen als Mirjam haar zacht achter haar oortje kriebelt.
De eerste keer was Mirjam geschrokken, toen Stipje zo zacht begon te grommen als Mirjam haar kriebelde.
Ze moest er bijna van huilen, zo eng was het.
Mama moest een beetje lachen. “Welnee, gekke meid,” zei mama,
” als jij Stipje zo kietelt dan gaat Stipje niet grommen. Dan gaat Stipje spinnen. Dat betekent dat Stipje het heel erg naar haar zin heeft.”

Stipje gaat vaak een stukje wandelen. Soms is Stipje even weg. Maar Stipje komt altijd weer terug. Allen gisterenmiddag niet. Het poezenmandje bleef leeg. Ook toen Mirjam naar bed moest was Stipje nog niet terug. Mama had wel vijf verhaaltjes voorgelezen, Mirjam was zo ongerust, ze kon echt niet slapen.

Ook de volgende ochtend is Stipje nog steeds niet terug. Verdrietig zit Mirjam in de kamer. Af en toe komt er een traantje uit haar oog. Mama heft beloofd dat ze straks de politie zal bellen. Als iemand Stipje gevonden heeft, dan weet de politie dat vast wel, en dat komt Stipje snel weer thuis.
Maar eerst gaan ze ontbijten. Papa en mama zitten samen te praten, daarom hoort Mirjam het als eerste.
Een zacht gemiauw. Buiten, in de tuin. Mirjam springt van haar stoel en vliegt naar het raam. Verbaasd kijken papa en mama naar Mirjam.

“Stipje is weer thuis,” schreeuwt Mirjam opgewonden door de kamer. Ze trekt aan de deur, maar die gaat niet open, die zit nog op slot. Snel komt papa kijken, hij maakt de deur open en Stipje stapt naar binnen.
“Oh, lieve Stipje, waar was je nou ?” Mirjam moet er een beetje van huilen, zò blij is ze.
Stipje draait mauwend om mama’s benen, wrijft haar rug langs mama’s voeten.
“Ik denk dat Stipje honger heeft,” zegt mama.
Als mama een grote bak met kattenvoer neerzet begint Stipje lekker te eten.
Met een diepe zucht staat Mirjam te kijken. Stipje is weer thuis.
1 Ster2 Sterren3 Sterren4 Sterren5 Sterren (Geef je mening, klik op een ster)
Loading...

2 reacties op Stipje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoeken
Beoordelingen
Gesponsorde links
Recente reacties
Meer gesponsorde links